"పరధర్మో భయావహః" పక్కవాడి పని ఎంతబాగున్నా వేలుపెట్టడడం అంత మంచిది కాదు !!!
మీరు ఎప్పుడైనా మీ స్నేహితుని చూసి “వారి స్థానం నా దేైతే బాగుండేదే!” అని అనుకున్నారా??? ఒక్కసారైనా మనందరికీ అలాంటి ఫీలింగ్ వచ్చే ఉంటుంది. అలాంటి ఓ అనుభవం గురించి మనం ఇప్పుడు చూద్దాం !!!
ఒక రాజ్యంలో ఒక రాజు తన గుర్రాల శాలలో ఎన్నో గుర్రాలను పెంచేవాడు. అందులో ఒక రాజ గుర్రం ఉండేది దాని పేరు వీరసేన. వీరసేన అందమైనది, బలమైనది, రాజు యుద్ధాలకు వెళ్లినప్పుడు అతన్ని మోసేది. ఆ గుర్రాల శాల పక్కనే ఒక చిన్న పాక ఉండేది, అక్కడ గాడిద నివసించేది దాని పేరు ధీరగాంభీరం. ఈ గాడిద రాజు సామాన్లను మోసేది, సాధారణ పనులకు ఉపయోగపడేది. వీరసేన మరియు ధీరగాంభీరం స్నేహితులుగా ఉండేవి. రోజూ సాయంత్రం వీరసేన గుర్రాల శాల నుండి బయటకు వచ్చి, ధీరగాంభీరంతో కబుర్లు చెప్పేది.
వీరసేనకు రాజు ప్రత్యేక ఆహారం గోధుమలు, గడ్డి, జీడిపప్పు ఇచ్చేవాడు. ధీరగాంభీరానికి సాధారణ ఆహారం పొట్టు, ఎండిన గడ్డి ఇచ్చేవాడు. "నీవు రాజుకు అంత ప్రేమగా ఉన్నావు, వీరసేనా! నీకు ఎంత గౌరవం దొరుకుతుందో," అని ధీరగాంభీరం అనేది. వీరసేన నవ్వి, "నీవు కూడా రాజుకు సాయం చేస్తావు, ధీరగాంభీరం! మనం ఇద్దరం ఒకరికొకరు స్నేహితులం," అని అంది. ఈ స్నేహం చూసి గుర్రాల శాలలోని ఇతర జంతువులు కూడా సంతోషపడేవి.
కొన్ని రోజులు గడిచాయి. ఒక రోజు, రాజు యుద్ధం నుండి విజయంతో తిరిగి వచ్చాడు. అతను వీరసేనను మెచ్చుకుంటూ, "నీవు నా విజయానికి కారణం, వీరసేనా!" అని అన్నాడు. రాజు వీరసేనకు ఒక అందమైన దుప్పటి కప్పాడు, అదనపు ఆహారం ఇచ్చాడు. ఈ దృశ్యాన్ని ధీరగాంభీరం చూసింది. ఆమె మనసులో అసూయ మొదలైంది. "నేను రోజూ సామాన్లను మోస్తాను, కష్టపడతాను, కానీ రాజు నన్ను ఎప్పుడూ మెచ్చుకోడు. వీరసేనకే ఎందుకు ఇంత గౌరవం?" అని ఆలోచించింది.
ధీరగాంభీరం వీరసేనతో, "నీవు రాజుకు ఎంత ఇష్టమో! నాకు ఎప్పుడూ అలాంటి ప్రేమ దొరకదు," అని అంది. వీరసేన ఆమెను ఓదారుస్తూ, "నీవు కూడా రాజుకు ముఖ్యమైనదానివి. మన పనులు వేరు, కానీ మన స్నేహం ఒకటే," అని అంది. కానీ ధీరగాంభీరం మనసు ఈ మాటలతో శాంతించలేదు. ఆమె అసూయ రోజు రోజుకూ పెరిగింది. "వీరసేనలా నేను కూడా రాజును ఆకర్షిస్తే, నాకు కూడా గౌరవం దొరుకుతుంది," అని ఆలోచించింది.
ఒక రోజు, రాజు గుర్రాల శాలను సందర్శించడానికి వచ్చాడు. వీరసేన రాజు దగ్గరకు వెళ్లి, తన తలను వంచి అతన్ని స్వాగతించింది. రాజు ఆమెను తడిమి, "వీరసేనా, నీవు నా గర్వకారణం!" అని అన్నాడు. ఈ సమయంలో, ధీరగాంభీరం తన పాక నుండి బయటకు వచ్చింది. ఆమె వీరసేనను అనుకరించాలని నిర్ణయించుకుంది. "నేను కూడా వీరసేనలా చేస్తే, రాజు నన్ను మెచ్చుకుంటాడు," అని అనుకుంది.
ధీరగాంభీరం రాజు దగ్గరకు వెళ్లి, వీరసేనలా తల వంచడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ గాడిద కావడం వల్ల, ఆమె తల వంచడం కంటే గట్టిగా "హీ హాంవ్! హీ హాంవ్!" అని అరిచింది. రాజు ఆ శబ్దానికి ఆశ్చర్యపోయాడు. ధీరగాంభీరం ఇంకా రాజును ఆకట్టుకోవాలని, తన ముందు కాళ్లను రాజు భుజాలపై పెట్టింది. గాడిద బరువుకు రాజు కిందకు పడిపోయాడు. "ఈ గాడిద ఏమిటి ఇలా చేస్తోంది?" అని రాజు కోపంగా అరిచాడు.
రాజు లేచి, ఒక కర్ర తీసుకుని ధీరగాంభీరాన్ని కొట్టడం మొదలుపెట్టాడు. "నీ పని చేయకుండా నన్ను గాయపరచాలని చూస్తావా?" అని అరుస్తూ ఆమెను గట్టిగా కొట్టాడు. ధీరగాంభీరం నొప్పితో అరుస్తూ పాకలోకి పరిగెత్తింది. వీరసేన ఈ దృశ్యాన్ని చూసి బాధపడింది, "ధీరగాంభీరం, నీవు నా స్థానాన్ని తీసుకోవాలని ఎందుకు ప్రయత్నించావు?" అని అడిగింది.
ఆ రోజు నుండి రాజు ధీరగాంభీరాన్ని దూరంగా ఉంచాడు. ఆమెకు తక్కువ ఆహారం ఇచ్చేవాడు, ఎక్కువ కష్టపడమని ఆదేశించేవాడు. ధీరగాంభీరం తన అసూయ వల్ల రాజు గౌరవాన్ని కోల్పోయి, స్నేహితురాలైన వీరసేనతో దూరమైంది. "నేను వీరసేన మీద అసూయపడకుండా ఉంటే, ఈ బాధ నాకు రాదు," అని ఆమె బాధపడింది. వీరసేన కూడా, "నీవు నీ స్థానంతో సంతోషంగా ఉంటే, మన స్నేహం ఇలా నాశనం కాదు," అని అంది. ఈ విధంగా, ధీరగాంభీరం అసూయ వల్ల తన స్నేహాన్ని, గౌరవాన్ని కోల్పోయింది.
వీరసేన – ఒక రాజు గారి గుర్రం, ధీరగాంభీరం – ఓ సాధారణ గాడిద. వీరిద్దరి మధ్య ఉన్న స్నేహం, ఒక చిన్న అసూయ వల్ల ఎలా తుడిచిపెట్టబడిందో మనం చూశాం. ధీరగాంభీరం తన పనిని ఘనంగా అనిపించుకోవాలనే ఆసక్తితో కాదు, ఇంకొంతమందిలా కనిపించాలనే కోరికతో స్నేహాన్నే నాశనం చేసుకుంది.
